Gdzieś z Zakarpacia - podejście pierwsze

   Zanurkowałam w odmęty "cyrylicznych internetów". Dość sporo ciekawych wzorów można znaleźć nawet na stronach sklepów oferujących stroje ludowe. Pomyślałam - czemu nie? Znalazłam i zaczęłam rozgryzać. Gorsza rzecz, że wzięłam wąski kawałek z całego pasa. Ale w sumie...

Do czego służ klucz 12?

   W teorii jak tkanie wygląda, większość ludu chyba wie. Musi być jakiś tam warsztat tkacki, elegancko ponapinane nici osnowy, pobłyskujące subtelnymi blikami drewno, zgrabne czółenko i niewiasta zawsze uśmiechnięta. Aha... A co jeśli powiem, że sprawa ma się z deńka inaczej? Jedyną właściwą odpowiedzią na to jest logika. I po części ergonomia. Tym sposobem rzecz się zamyka w następującm szpeju:

• blejtram (płótno można wykopsać lub nakleić na dechę, będzie podobrazie),
• mocniejsze spinacze, które "złapią" ramę,
• klucz nasadowy lub oczkowy (mniejsze ryzyko zsunięcia się nici z "czółenka").

   Zabrzmiało dziwnie, czy znajomo? Małe mieszkanie pomaga w kombinowaniu. Człek też nie jest przywiązany w sposób dosłowny do tkanej krajki :) Wędrówki z podłogi na łóżko, przez stół i fotel możliwe i bezproblemowe. Tym sposobem wykluł się kolejny bardkowy pas...

Reakcja łańcuchowa

   Zaczęło się... Pół nocy spędzone nad rozgryzieniem wzoru i cięciem włóczki na kawałki. Jakieś 96 metrów osnowy, wątku nie umiem policzyć, mimo wyprowadzania skomplikowanego wzoru.



   Wił się wężyk, wił... Po wykorzystaniu trzech wagonów cierpliwości udało się. Zgrabnie zaplątałam chwosty i gotowe. Chyba czas dać "na handel" ;)



   W sumie o włóczkę martwić się nie muszę, a na dobry początek wystarcza to, co zaproponował mi sklep fabryczny na ul. Rzgowskiej. Lokalny patriotyzm to się nazywa :P

Kilometry nici

   Kilometry nici, godziny spędzone nad wzorami, poszukiwania inspiracji... Słowem - krajki. A raczej ciągłe doskonalenie warsztatu.   

   Czymże jest ów twór? Najprościej rzecz ujmując, jest to ozdobny pas, który służy nie tylko do przewiązywania ubrań w pasie, ale także obszywania brzegów tkanin, upinania włosów i co tam komu jeszcze do głowy wpadnie. Używa się ich najczęściej w odtwórstwie historycznym, a także jako element stroju ludowego. 

   A jak to się robi? Do "krajkania" potrzebujemy kilku elementów:

•    kilometrów nici,
•    zacnego wzoru,
•    tabliczek lub bardka,
•    wagonów cierpliwości.

   Z cierpliwością wcale nie przesadzam, zwłaszcza jeśli chodzi o tabliczki. Hmmm... Kwadrat z czterema dziurkami ma być trudny w opanowaniu? Aha! Wszystko ładnie pięknie, ale jak co do czego, witki mi opadły i na jakiś czas rzuciłam w diabły. Zaczęło się niewinnie od podpatrywania koleżanki. Talvi z zapałem obracała tabliczki, a ja z podziwem patrzyłam, jak się tka małe cudo. Latem zeszłego roku stwierdziłam, że też tak chcę. Dostałam w spadku tabliczki, instrukcje jak ułatwić sobie życie, zaczęty pas i ostrzeżenie, że to nie dla raptusa. Ludek się pomylił. Tkam i nawet jakoś mi to idzie. A ten blog ma służyć zaprezentowaniu wyników moich działań wojennych :)